La vuelta
La vuelta, 2011, Suburbia Ediciones
Los chigres y les copes fueron cayendo hasta altes hores de la madrugada. A una hora poco normal, llegué a un garitu bien pequeñu cerca de la pensión nel que muyeres con poca ropa pasiábense d’un llau pa otru amosando’l so cuerpu. La camarera averóse a mi y entamó a faceme visaxes, el mio enfile nun fixo casu a la mio cabeza y siguió-y el xuegu. Tuvi esperándola hasta qu’acabó’l so turnu y cuando lo fixo tiróme d’una mano y llevóme a un sitiu escuru detrás del chigre nel que dimos (más bien dio) rienda suelta al so maxín. Intercambiamos besos, fluyíos y los númberos de teléfonu enantes de despidinos so la sollerte mirada d’una farola.
Llegué a casa de día, taramellándome d’un llau escontra otru y al llegar, nun sé como, al cuartu, echéme a dormir. Cuando esperté, nun sabía qué pasare, taba confusu, namái m’alcordaba d’una muyer que me diere’l númberu de teléfonu escritu tres d’una semeya de so. Busqué ente los bolsos y ellí taba, una semeya d’una muyer guapísima, col so nome a bolígrafu (Lupe) y un mensaxe de ven a veme cuando quieras.
Dempués de salir del trabayu les visites fueron faciéndose cada vez más habituales, hasta’l puntu de faese a diariu. Aquella muyer, amás de dame tol so cuerpu, apurrióme miles d’ilusiones y confesiones. Podría dicise que Lupita (yera como me prestaba llamala) pasó de ser una simple muyer cola que compartía’l mio cuerpu a ser la muyer de la mio vida.
.
¡Quiero ser astronauta!
¡Quiero ser astronauta!, 2010, Fundación Cultural Asturias
–¡¡Quiero ser astronauta!! ¡¡Quiero ser astronauta!!
Eses palabres yeren les que Xicu siempre tenía na so boca cuando namás yera un guah.e. Ún d’esos guah.es nos que na escuela llamaben «raru, fatu, antisocial…» y dellos otros insultos que nun facíen bien a naide.
Pero lo que nun sabíen yera que Xicu, nun yera más qu’un guah.e normal que lo único que quería na vida, polo que naguaba, yera por ser astronauta y poder tar pel espaciu esterior y llegar a la lluna, ser l’asturianu primeru en pisar la lluna.
En casa too yera igual. La ma zumbába-y cada vegada que lu sentía dicir eses palabres que tanto-y prestaben y que-y ponía la carne gallina.
.
De profesión saltapraos
De profesión, saltapraos, 2017, Trabe
De profesión saltapraos
ye’l mio collaciu Xuanón;
en ver quién llega más lloñe
ye tou un campeón.
Mañana, tarde y nueche,
tol tiempu entrenaba,
saltando d’un llau pal otru
y nunca nun cansaba.