Yo de ser, sería
Blog alien-acción.wordpress.com (12 de xunu de 2021)
Figúrate. Como si fueres. ¿Qué dibes ser? Yo, de ti, sería, sería… sería… sería nada. Ye mui cansao ser dalgo. Tol día intentándolo. Yo ser, soi capricornio, y dicen que me pega. Dizlo la xente que nun me conoz. Los capricornio somos xente, parez ser, un poco escuro. Pero bueno. Como que nun vemos bien, y eso sí que me pega, porque veo fatal. De tola vida y cada vez peor. Capricornio, capricornio. Y claro, cabres, que, yá se sabe, tiramos al monte. Y eso tamién. Que la mayoría les veces nun tiramos, pero les ganes, ehí tán. Tol día como que tirando pal monte. Pero non. Quedamos nel llanu y con nós queden les ganes de tirar pal monte.
Yo de ti, sería, sería… sería esa otra. La que nun existe, claro. Si existiera, pa qué. Ya sería. Pero figúrate. Ser la que nun existe, tou eso que nun yes. Menuda.
¿Qué dibes ser? Yo sería, sería…, sería esa, figúrate, la que nunca va. Pero tampoco vuelve. Asina que dónde. La que siempre ta y diz de too, que va a ser nada. Vaya.
Yo, de ti, sería, sería… sería un bichu. Unu con xacíu, si lu hubiera. Unu que medrara a les once y menguara a les ocho. Un bichu malu. Quién te diba a querer.
Naide. Quién quier a nada.
La resistencia de los materiales (va ganando)
Blog alien-acción.wordpress.com, 30 de payares de 2018
A lo primero foi una bombilla. Que se fundió y, como haber hai más, pos ehí ta, ensin cambiar. Nun hai lluz a la puerta casa y tampoco nun pasa nada, que se sobrevive ensin problema. Depués van los muebles, asina, como que-yos cuesta mantener la cohesión en sí mesmos y van soltando partes: que si una bisagra perdió’l torniellu; que si un remate se llevanta rebelde na vertical; que si la maera (más bien l’aglomerao) va faciendo güecu a la humedá y garrando testura d’esponxa; que si esa siella parez que foi a clas de baille… Depués la persiana que, d’un día pa otru, ensin motivu aparente, decide quedar nel sitiu y quién soi yo pa lleva-y la contraria. Les sos razones tendrá.
Mantengo una serena actitú contemplativa ante’l deterioru de los materiales. Ye lóxico que cansen. Nel trabayu, a partir de les dos de la tarde, l’ordenador principia a ralentizar, cuélgase y un programa tres d’otru infórmame de que «nun respuende». Y eso que nun me dedico a face-yos interrogatorios. Pero conozse que la materia ye más llista que yo y el restu de los mios conxéneres y, llegáu un puntu de saturación, llevántase en fuelga.
El mundu danos señales y nun pillamos una. Sentí una vez una hestoria -nun m’alcuerdo de quién yera, ye la pena- naque cuntaben cómo la xente andaba toa asustada y contratando especialistes pa qu’averiguaren qué yeren toos esos furacos qu’aparecíen per tolos llaos. Furacos negros nes cames, na cai, nos ascensores, nes cocines, nos cines, nos parques… Naide sabía esplicar qué yera aquello, pa qué o por qué. Furacos per tolos llaos. El cuentu, eso nun se m’escaez, remataba asina: «Y un día, acabóse’l mundu y quedaron toles salíes ensin usar».
El mundu diznos tantes coses que nun sentimos qu’un día, ver veréis, va esmucísenos ente les manes ensin que nos diera tiempu a miralu y escuchar la so hestoria. Que yera la nuestra. Pero como andábemos a la carrera, nun nos quedamos hasta’l final, un final repetíu en cada presente del qu’afuximos pensando qu’hai otru más allá. Pero non, yera esi. Y el siguiente, tamién. En decadencia, claro. Como los materiales, que nos dicen que’l tiempu pasa y pensamos que lo faen por fastidiar. Non, home non. Fáenlo porque la vida ye asina. Por eso güei fui mui comprensiva cola persiana y nun me punxe fadia nin nada. Asumir el problema ye lo primero. Lo segundo, convivir con él o solucionalu. Pero esi yá ye otru cantar y tien otra lletra.
Asamblea d’incertidumes
Blog alien-acción.wordpress.com, 28 d’agostu de 2018
Topó una vida nueva. Diba buscándola cuantayá, porque la vieya, con toles sos comodidaes y complicidaes, andaba yá mui gastada. Ye verdá que valía pa diario, anque a veces nin eso. Dacuando nun funcionaba y yera necesariu espaciu y tiempu, cada vez más tiempu, pa que volviera a caminar un ratiquín.
Asina qu’un día atropó perequí y perellí tolos razonamientos, toles bones y les males causes, y decidióse a dici-y adiós. Asina apareció una vida nueva, recién estrenada, y, del sustu de tener tanto y tan nuevo, nun sabía yá qué facer con ella.
Miróla despacín y alcordó, nuna asamblea llarguísima a la qu’asistieron toles sos incertidumes, improvisar. Quixeron más nun facer acta del conceyu, que les pallabres son mui suyes y asina nun hai manera d’improvisar en condiciones.