VIII
A lluz, Orión e a nova lluz, 2024, Disbauxa
tu mírasme de riba a embaxo
cos ollos en auga e faltos de calor e pensas
pro que home máis forte! nun chora e nun dice nada!
e eu teño que dicirche coas maos e cos dentes
e coa mía postura tan pouco harmónica
que soi forte por fóra, pro fráxil por dentro
e por eso rompo cousas e desfago vidas
e manco a xente e os animales
e quito el ánimo con comentarios que ofenden
e por eso me comporto como un demo en fase de expansión.
polo menos tu
podes chorar a grito pelado,
polo menos tu
podes darte cabezazos contra as paredes e pensar
ai, desgraciada de min!
tu teis úa educación
que te ha a llevar a ser reina.
non como eu, un home
que rexeitou os privilexios,
que nun ten un espacio pra deixarse render,
tan forte e grande que nun colle en ningúa chamada urxente.
polo menos tu poderás dar paseos interminables
agarrándote el peto como desquiciada
pola praza pola que paseabas antes de conocerme,
pola marina, pol casco vello,
berrando polos recantos
por que? por que eu? por que
tería eu que deixar el meu namorado?
tu mírasme de arriba a embaxo,
pro agora a min que me queda?
ser un san marcos del futuro, un xonás,
cristo rei del antroiro, un rellustro nas risas
compracentes dos meus compadres.
tu teis un futuro, a min
que me queda? despois de dicir non aos privilexios.
as lluces coloradas e verdes dos meus portos
han a ir féndose mansamente
primeiro grises e despois opacas,
nun vou saber entrar xa na antesala da mía habitación.
tu sigues mirándome de riba a embaxo
como un cuadro de pintura covarde,
como un goliath de capa caída,
como un monte que esfanou.
tu sigues mirándome de riba a embaxo
cos ollos en auga e faltos de calor e pensas
era el home máis forte!
e eu teño que repetirche coas maos e cos dentes
e coa mía postura tan pouco harmónica
que é por eso polo que rompo cousas e desfago vidas
e manco a xente e os animales
e quito el ánimo con comentarios que ofenden
e que é por eso polo que me comporto como un demo en fase de expansión.
II
A lluz, Orión e a nova lluz, 2024, Disbauxa
faládeme das ambiciois, da calor, das lluitas,
das conquistas, dos paradigmas del tempo,
das candelas, das tardes que xa nun vou botar xunta meu pai,
del último conto en dálmata, del brillo da llúa condo xela anguloso,
dos pasos que dou condo me vou confesar,
pro nunca-nunca me faledes de xusticia profética.
os reis del mundo, os padres das nosas namoradas,
os machos-omega que dirixen os movementos das esculturas,
condénannos a todos aquellos homes periféricos
a úas vidas sen lluz, á cegueira envidiosa.
se por amar temos que sentir culpa,
conto hai que padecer por odiar?
[sin títulu]
Al disparar nunca parte, Inéditu, 2025
regálenme pelres y convéncenme
pa que les garre pa que ponga la totebag
nel rellanu de la escalera qu’ellos
van dexar ellí’l pan col que me voi criar d’equí
p’alantre convéncenme pa
que tire la talla pa que discuta los mios principios
y pa que me desgaste hasta quedar pulíu como un regodón
regálenme pelres p’afogar la voz de los güérfanos
que tengo dientro y llévenme
de la mano y que sonría y m’amuestre
atentu páxaru suave qu’alza’l picu en señal de cooperación
un auxiliu socorríu favorez la mio asistencia
a los fastos ensin boda cumpleaños o entierru
un regalu en forma de pelres que me va quedar xenial
nunes oreyes yá ensin vida o nuna cartera ensin espaciu
pa gastar más de la cuenta que cuerre
concédenme gratificaciones y recházoles
púlenles y yo límoles de nuevo envuélvenles
y yo acomódoles arréglenme adórnenme
cárcoves ente los deos un bonsái de volcanes
una cruz nun teyáu una editorial encubierta
alégrense de los mios llogros nel campu de la vida
y nun saben del sufrimientu verde que m’invade
regálenme pelres y yo repúdioles
los güérfanos nun necesiten xoyes