Sin título (númaro 30)
Na palma da túa mao, 2020, Trabe
El tou amor entróume en horas mortas, de revelaxe,
afurancando as regandixas
que foron abrindo sin precatarnos
nel muro fortificao da mía desgana.
Aspirénlo sin querer
como un fumador pasivo na marquesina del autobús.
Como quen coye unha desviadeira por equivoco.
Como as faladurías nel tempo invernoso. Asina entróu.
Trespasando a corteya del desencanto
y as paredes, reforzadas,
da mía renuncia.
Morte d’un esteta
Revista Trabatel 5, 2014, Goberno d’Asturias
Un esteta morre
a cada paso.
Inda nun se levantóu
y xa volve cayer morto
sin puxalo.
Morre de feridas incurables
y el paisaxe namáis (y non sempre)
y algunhas formas culturales escoyidas
son quén a felo
resucitar.
Morre sempre solo.
Pode costar caro crelo
peró un esteta nunca morre
de morte natural.
Mátalo a civilización. A mesma que fixo d’él
un esteta.
As regras del xogo
El equilibrio delicado del funámbulo, inédito
Avezábamos fer a mesma travesía entre as balizas
na boca del porto
da verde á colorada y da colorada á verde
anque dacondo a destempo
ou en dirección inversa.
Eu ben sabía dende el empezo
que che prestaba máis el buceo
que nadar na superficie
peró a similitú da traxectoria
podía levarme a pensar
na casualidá de toparte en algún punto
del noso esforzo.
Repara en qu’as auguas fondas del mar,
ás veces mansas, ás veces procelosas,
son a metáfora xusta, que non por mui mansuñada
é menos guapa y eficaz,
das reviravoltas da vida.
Nun vou renunciar a ela
porque outros la usaran antias
ou porque ch’esqueicéu na casa
a botella del osíxeno.
Valme neste momento preciso
de salvavidas.
Nun quero afogar por escúpulos absurdos
de poeta y, muito menos,
porque tu inda nun reconozas
as coordenadas.
Saliche á superficie pra qu’eu te vise.
Por vanidá.
Móveste a gusto nel fondo, peró de vez en condo precisas
medir as forzas, y eu convertínme pra ti
nel competidor perfecto.
Fixíchelo muito ben: soupiche miyor que naide
nadar y guardar a roupa.
Nun ch’importóu deixarme espida y sola
na superficie.
Tate feliz nas fonduras, pero nembra
que tamén el mar ten
as súas leis.
Y se nun vas querer
volverme a roupa,
nun m’afundas.
Deixa que saque a cabeza, alomenos,
pra respirar.
As balizas siguen alumando.