A nosa fala, ese amor sacreto
Inédito
Escondida na fondura del corazón
a nosa fala, a del berzo, desía verse en llibertá,
sin que naide la esconda nin la anubre.
As nosas palabras queren engalar,
deixar de tar nel cuarto escuro,
cubertas de cinza,
pechadas na memoria.
Palabras enxauladas núa cárcele aberta,
ei, enguruñadas, en soledá,
mirando pal tarrén,
envoltas en moufo;
sin erguer a voz.
¡Premite que cheguen á eternidá;
fai tambaliar os esforzos por renegar d’ellas!
A nosa fala, ese amor sacreto,
pergúntase por qué, si nacéu del ventre da madre,
rodiada de lluz y amor
ten que beilar cua solombra del esqueicemento.
¡Déixala llibre, a renda solta
pa que chegue al alma de quen busca sintir
a forza del orixe!
.
Retorciyóis nel alma
Pigureira de palabras esqueicidas, 2023, Academia de la LLingua Asturiana
Retorciyóis nel alma,
nougos ben apretaos
que deixan sin alento
un corazón estruxao
unde nun cabe
úa paya d’esperanza;
Feixes de llágrimas
nel rigueiro da amargura
perguntando por qué
y … respostas valleiras
qu’esconden a máis profunda soledá;
Esmolementos ceibes
pollo camín d’un novo ameicer
y… ameicer cos retorciyóis nel alma.
Partexando ideas novas
Inéditu
(Partexando ideas novas que vexan a lluz,
qu’espanten os medos y desfagan a inmovilidá).
Nunca entendín por qué se me fía tan costa arriba
engarabitar pa pañar un pouco d’esfouto en min mesma.
Quizáis porque enxamáis me movín
d’acordo a lo que quería
senón como outros querían que lo fixese.
Veño de dar voltas á idea da llibertá.
¿Cóndo somos llibres rialmente?
Despós d’esqueirar pol parreiro da memoria,
de texer y destexer muitas filadas de recordos
dinme conta del error que cometín
al ferme ilusióis con quen me volvía el llombo.
Recoyo del tarrén todas contas ideas
me foron envolvendo un día y, que por babaya,
verquín al rigueiro del esqueicemento.
Agora doume conta del valor que poderían ter hoi día
se las houbese trabayao.
Querendo chegar cedo a mía meta
arrodiéi os caxigos que s’interpoñían
peró cayín núa balseira d’insatisfaccióis
das que me costóu salir.
Ei perdín úa parte da mía vida
hasta que cheguéi a nayundes,
á terra unde nun s’amostran os sentimentos.
.