Foyas
El mar que m’enchumaza, 2022, Trabe
Foyas veyas,
qu’antano escribín de mozo
con renglóis chíos de soños
qu’el tempo triscóu con penas.
Perdín nun feixe de guerras,
nun chegéi a ningún sito
y vou deixar por escrito
algúa xolda y muitas xeiras.
Foyas novas,
qu’escribín xa sendo veyo
nel sosego que nun teño
vendo lo que pasa agora.
Pasan en casa y por fóra,
sin poder safarme d’ellas
porque a probeza y as guerras
tóyenme el alma y afogan.
Foyas verdes,
que grumasteis polas canas
nun árbole d’esperanza
con fruitas que ben olecen,
y coa forza que devece
un mozo cuberto en ganas,
que muitas veces soñaba
con fer del mundo un sainete.
Foyas secas,
nel outono da mía vida,
vexo nel mar a partida
soñando con primaveras.
Vexo chegar a ese barco
unde s’enrolan os mortos
camín del último porto
unde atracan os bardos.
El viaxe
El mar que m’enchumaza, 2022, Trabe
Val más viaxar soñando que chegar,
pos pode qu’a chegada sía el fracaso.
Muitas veces é miyor cambiar el paso
esqueicendo ese fragoiro por andar.
El esperanza dáche alas pa engalar,
é a forza que t’ergue en cualquer caso.
Se despós del destino ta el ocaso,
é miyor fer del camín el noso llar.
Anduven coa ilusión d’un arribada,
pensando que xa taba todo feito,
peró vin que chegar nun val pa nada
se todo lo qu’atopo ta desfeito.
Miyor cambiar de rumbo y fer parada
pa volver a empezar con outro xeito.
Quixotes
El mar que m’enchumaza, 2022, Trabe
Hoi bebín d’esa tollura
que me convida a cabeza,
enchéndome de certeza
pa ir perdendo a cordura.
Púxeme como el babuyo
y teño a llingua mui solta,
xa tou en todo de volta
pa estoupar neste baruyo.
Conto más tollo me poño
de todo me dou más conta,
a realidá ta imposta
y a vida é lo que soño.
Inda hai molíos de vento,
xigantes ruíos y asesinos,
roubando os nosos destinos
desfeitos de cualquer xeito.
El mundo ta cego y xordo,
amomiao y sin despexo,
todo lo que fai y fexo,
anda entre a pena y el noxo.
Coa igresia inda atopamos,
a xusticia son puñetas,
a llibertá é con receta
y as tres tein os mesmos amos.
Sigue el demo gobernando
con muitos cuartos y panza
y el xenio y el esperanza
na tollería xurando.
Quixotes fain falta muitos
pa desfer tanto entorto,
pa fer del poder un morto
y enterrallo alló entre el cuito.